Dostarczone, cło opłacone (DDP)

Dostarczone, cło opłacone (DDP) – co to jest?

Dostarczone, cło opłacone (DDP, ang. Delivered Duty Paid) to jedna z reguł Incoterms® 2020 określających podział obowiązków, kosztów i ryzyka między sprzedającym a kupującym. W warunkach DDP sprzedający dostarcza towar do uzgodnionego miejsca przeznaczenia, po dokonaniu wymaganej odprawy importowej. Towar pozostaje na przybywającym środku transportu, gotowy do rozładunku.

DDP nakłada na sprzedającego najszerszy zakres obowiązków spośród reguł Incoterms® 2020. Sprzedający organizuje transport do wskazanego miejsca, ponosi ryzyko do momentu dostawy oraz odpowiada – tam, gdzie ma to zastosowanie – za formalności eksportowe, tranzytowe i importowe oraz związane z nimi cła, podatki i inne opłaty.

Regułę DDP można stosować niezależnie od rodzaju transportu, również przy przewozach wykorzystujących kilka środków transportu. W umowie powinno się dokładnie wskazać miejsce lub punkt przeznaczenia, ponieważ właśnie tam następuje dostawa i przejście ryzyka na kupującego.

Najczęściej zadawane pytania

Kto odpowiada za odprawę celną przy DDP?

W warunkach DDP sprzedający odpowiada za wymagane formalności związane z eksportem, tranzytem i importem. Obejmuje to również ponoszenie związanych z nimi należności celnych, podatków i innych kosztów, jeżeli są wymagane.

Przed zastosowaniem DDP sprzedający powinien sprawdzić, czy zgodnie z przepisami kraju importu może przeprowadzić wymagane formalności. Jeżeli odprawa importowa ma pozostać po stronie kupującego, bardziej odpowiednia może być inna reguła, np. DAP.

Czym DDP różni się od DAP?

W obu regułach sprzedający organizuje dostarczenie towaru do uzgodnionego miejsca przeznaczenia, a dostawa następuje przed jego rozładunkiem.

Najważniejsza różnica dotyczy importu. Przy DDP sprzedający odpowiada za odprawę importową i związane z nią należności. Przy DAP (Delivered at Place) formalności importowe oraz należności związane z importem należą do kupującego.

Kto rozładowuje towar przy DDP?

Dostawa w rozumieniu DDP następuje, gdy odprawiony w imporcie towar znajduje się na przybywającym środku transportu i jest gotowy do rozładunku w uzgodnionym miejscu. Oznacza to, że sprzedający nie ma w ramach samej reguły DDP obowiązku rozładowania towaru.

Koszty rozładunku ponosi zasadniczo kupujący, chyba że zgodnie z umową przewozu obciążają one sprzedającego. W takim przypadku sprzedający nie może co do zasady żądać ich odrębnego zwrotu od kupującego, chyba że strony uzgodnią inaczej.

Jak DDP wygląda w praktyce w handlu B2B?

Przykładowo polski sprzedawca może sprzedać kontrahentowi spoza Unii Europejskiej partię surowca na warunkach DDP, o ile zgodnie z przepisami kraju importu może przeprowadzić wymagane formalności importowe. W warunkach dostawy należy precyzyjnie wskazać uzgodnione miejsce przeznaczenia, np. magazyn kupującego.

Sprzedający organizuje wówczas transport do uzgodnionego miejsca i odpowiada za wymagane formalności eksportowe, tranzytowe oraz importowe. Ryzyko pozostaje po jego stronie do momentu, w którym towar zostanie postawiony do dyspozycji kupującego w uzgodnionym miejscu, gotowy do rozładunku.

Czy DDP określa, kiedy kupujący staje się właścicielem towaru?

Nie. Reguły Incoterms® określają przede wszystkim podział obowiązków, kosztów i ryzyka związanego z dostawą towaru. Nie określają momentu przeniesienia własności ani sposobu czy terminu płatności.

Te kwestie powinny wynikać z umowy sprzedaży lub innych uzgodnień między stronami.