Incoterms wyjaśnione przez Foodcom

Autor Foodcom
Czas czytania 5 minut
Data publikacji 13 kwietnia 2022

Incoterms to warunki handlowe opublikowane przez Międzynarodową Izbę Handlową dotyczące międzynarodowego importu i eksportu. Są one wykorzystywane w transakcjach lub operacjach zaopatrzenia, a ich stosowanie jest powszechnie zalecane. Te trzyliterowe klauzule handlowe ujawniają powszechne umowne praktyki biznesowe. Mają one przede wszystkim na celu wyjaśnienie obu stronom kontraktu wszystkich warunków, zadań, kosztów i ryzyka związanego z transferem i dostawą towarów na całym świecie.

Klasyfikacja

W grupie C (Main Carriage Paid) strona sprzedająca zawiera umowę przewozu ze spedytorem i ponosi koszty. Tutaj sprzedający jest uprawniony do zapewnienia odprawy eksportowej, a ryzyko przechodzi na kupującego w momencie wysyłki. Wszystkie kwestie po wysyłce, koszty transportu i inne zdarzenia leżą w gestii kupującego. Do tej grupy należą następujące Incoterms:

CFR

Termin ten stanowi, że sprzedający ponosi koszty transportu produktu do uzgodnionego miejsca przeznaczenia. Wszelkie możliwe ryzyka przechodzą na kupującego w momencie załadowania towaru na środek transportu. Oznacza to, że sprzedający jest odpowiedzialny jedynie za koszty początkowe, takie jak odprawa celna i koszty transportu, ale nie za ubezpieczenie lub dostawę do miejsca przeznaczenia. Zaleca się, aby CFR był stosowany wyłącznie w przypadku niekontenerowego transportu morskiego i śródlądowego.

CIF

Termin transportowy CIF jest zasadniczo podobny do klauzuli CFR i powinien być rozważany, jeśli kupujący wymaga od sprzedającego uzyskania ubezpieczenia. CIF wymaga od sprzedającego ubezpieczenia towaru na 110% wartości kontraktu w ramach klauzul ładunkowych uzgodnionych przez obie strony. Ponadto sprzedający musi dostarczyć dokumenty wymagane do przekazania towaru od przewoźnika do kupującego. Do tych dokumentów należą: faktura, polisa ubezpieczeniowa i konosament potwierdzający koszt, ubezpieczenie i fracht z CIF. Obowiązek sprzedawcy kończy się w momencie otrzymania przez kupującego tych dokumentów. Należy jednak pamiętać, że CIF powinno być stosowane tylko w przypadku nieskonteneryzowanego frachtu morskiego; dla wszystkich innych rodzajów transportu powinno być zastąpione przez ostatnio zdefiniowane CIP.

CPT

Zatwierdzony przez ICC Incoterm CPT (Carriage Paid To) określa, że sprzedający ma przekazać towar przewoźnikowi zaangażowanemu przez sprzedającego. Może on przekazać przewoźnikowi fizyczne posiadanie towarów w sposób i w miejscu właściwym dla użytego środka transportu. Ryzyko przechodzi ze sprzedającego na kupującego, gdy towary są dostarczane do kupującego poprzez przekazanie ich przewoźnikowi. Sprzedający musi zlecić przewóz towarów od dostawy do uzgodnionego miejsca przeznaczenia.

W związku z tym CFR należy stosować do przewozu drogą wodną, a CPT zaleca się stosować do wszystkich innych rodzajów przewozu.

CIP

Ten przepis oznacza, że sprzedawca musi upewnić się, że towar został dostarczony, a następnie przenosi ryzyko na kupującego. Kiedy następnie strona kupująca przekazuje towar przewoźnikowi, jest wiarygodna za wszystkie koszty tranzytu, podaje czas przybycia sprzedawcy i potwierdza otrzymanie faktur.

Dalej, grupa D (Arrival) zakłada, że sprzedawca jest zobowiązany do dostarczenia towaru do określonego miejsca lub portu przeznaczenia. W tej grupie znajdują się takie zasady jak:

DAP

Incoterms definiują DAP jako “Delivered at Place”, gdzie sprzedający dostarcza towar do dyspozycji kupującego w określonym miejscu przeznaczenia. Zatem prawnie uważa się, że sprzedający dostarczył towar, gdy ma on być oddany do dyspozycji kupującego. Po przybyciu transportu kupujący musi być gotowy do rozładowania towaru w wyznaczonym miejscu przeznaczenia. Zgodnie z warunkami DAP, sprzedający pokrywa wszystkie koszty przewozu wraz z ewentualnymi kosztami terminalowymi, jak również ryzyko, które przechodzi z miejsca przybycia. Po nadejściu przesyłki należy dokonać odprawy celnej w kraju importu.

DPU

Zgodnie z tą zasadą sprzedający jest zobowiązany do dostarczenia i rozładowania towaru w podanym miejscu przeznaczenia. Sprzedający ponosi wszystkie opłaty transportowe, takie jak wszelkie opłaty eksportowe lub rozładunkowe, od momentu odbioru od głównego przewoźnika. Wszelkie opłaty pobierane w porcie przeznaczenia, wraz z ryzykiem tylko do momentu dotarcia towaru do miejsca przeznaczenia. Istotną uwagą jest jednak to, że za wszelkie opłaty za opóźnienie odpowiada zazwyczaj sprzedawca.

Dla niektórych niejasna była definicja “rozładowany”, ale w uproszczeniu można to określić w ten sposób, że skoro towar przyjeżdża w kontenerze, to usunięcie kontenera z pojazdu może sprawiać wrażenie, że został on “rozładowany”. Jednak sam towar pozostaje w kontenerze.

DDP

DDP określa odpowiedzialność sprzedającego za dostarczenie towaru do miejsca wskazanego przez kupującego oraz pokrycie wszystkich kosztów przemieszczenia towaru do miejsca przeznaczenia. Najważniejszym aspektem warunków DDP jest to, że sprzedający jest odpowiedzialny za odprawę celną towarów w kraju kupującego, w tym za opłacenie ceł i podatków oraz uzyskanie wszystkich niezbędnych zezwoleń. Klauzula ta nakłada największą odpowiedzialność na sprzedającego i minimalną na kupującego. Żadne ryzyko ani obowiązki nie przechodzą na kupującego, dopóki towary nie zostaną dostarczone do wskazanego miejsca przeznaczenia.

W przypadku niezrozumienia zasad i przepisów obowiązujących w kraju przybycia, warunki DDP mogą stanowić duże ryzyko, zarówno w zakresie opóźnień, jak i nieprzewidzianych opłat, dlatego należy je stosować z ostrożnością.

Grupa E (Departure) oznacza, że sprzedający udostępnia towar kupującemu w miejscu dostawy określonym przez sprzedającego. Sprzedający nie jest zobowiązany do odprawy celnej towaru w eksporcie oraz nie ponosi ryzyka i kosztów załadunku, wszystko to leży w interesie strony kupującej. Do tej grupy należy tylko jeden Incoterm:

EXW

Jak wspomniano wyżej, wybór tego terminu oznacza, że kupujący ponosi ryzyko doprowadzenia towaru do miejsca przeznaczenia. Oznacza to, że kupujący ma maksymalne zobowiązanie, a sprzedający zaś minimalne. EXW jest często używany przy składaniu wstępnej oferty sprzedaży towarów bez kosztów.

Wreszcie grupa F (Main Carriage Unpaid) zobowiązuje sprzedającego do odprawy celnej towarów w celu eksportu. Strona kupująca nie płaci za wysyłkę ani za ubezpieczenie produktu. Grupa ta obejmuje:

FCA

Logistyka międzynarodowa Incoterm FCA przewiduje, że sprzedający dostarcza towar odprawiony na eksport w uzgodnionym miejscu. O ile dostawa odbywa się w miejscu należącym do sprzedawcy, jest on odpowiedzialny za przewiezienie towaru dla kupującego. Jeśli jednak dostawa odbywa się w innym miejscu, sprzedający ma dostarczyć towary po dotarciu ich transportu do wspomnianego miejsca. Dlatego kupujący jest wiarygodny zarówno w kwestii rozładunku towarów, jak i organizacji załadunku.

FAS

W tym przypadku sprzedający dostarcza towar, który zostaje umieszczony na statku kupującego w oznaczonym porcie przybycia. Oznacza to, że nabywca końcowy musi pokryć wszystkie koszty i ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru od tego momentu. Klauzula FAS wymaga od przedsiębiorcy dostarczenia sprzedanego produktu do odprawy celnej. Jest to odejście od poprzednich wersji Incoterms, które wymagały od kupującego zorganizowania autoryzacji eksportu. Jeśli jednak strony życzą sobie, aby odbyło się to w inny sposób, powinno to zostać wyraźnie zaznaczone poprzez wyraźne sformułowanie w umowie sprzedaży. Ponadto termin ten powinien być stosowany wyłącznie w przypadku nieskonteneryzowanego frachtu morskiego i transportu śródlądowego.

FOB

W warunkach FOB sprzedający ponosi odpowiedzialność za wszystkie koszty i ryzyko do momentu załadunku towarów. Sprzedający musi zapewnić, że zostaną one dostarczone na pokład, który jest określony przez kupującego. Dlatego w tym przypadku sprzedający musi zapewnić przetworzenie przesyłki przez urząd celny. Natomiast kupujący jest odpowiedzialny za wszystkie inne koszty od portu przybycia do miejsca przeznaczenia. Od momentu wprowadzenia Incoterms w 1980 roku, Incoterms FCA i FOB były przeznaczone do stosowania wyłącznie w nieskonteneryzowanym transporcie morskim i śródlądowym. Dlatego też FOB jest często mylnie stosowany dla wszystkich rodzajów transportu, pomimo ryzyka kontraktowego, jakie może to powodować.

Handel z Foodcom S.A.

Wszystkie jedenaście wyżej wymienionych Incoterms różni się od siebie i ma swoje zalecane zastosowania, tak aby procedury osiągały pomyślne cele. A biorąc pod uwagę, że w przemyśle spożywczym pracujemy z towarami, które muszą być przechowywane w nieskazitelnych warunkach, te wydajne łańcuchy dostaw mogą być wymagające, ale nasz zespół składa się z handlowców, którzy kompleksowo wybierają najbardziej sprawiedliwy sposób transportu, korzystając z konsultacji doświadczonych specjalistów z naszego działu logistyki. Wraz z pomocą naszego wsparcia handlowego, w Foodcom zawsze staramy się znaleźć sposób, aby pracować na najlepszych warunkach z naszymi klientami, aby spełnić ich oczekiwania. Dołożymy wszelkich starań, aby znaleźć rozwiązanie wszelkich problemów, które mogą pojawić się na drodze do wzajemnie korzystnej współpracy.

Powiązane artykuły

Pakowanie i transport
Explained by Foodcom: Metody i warunki płatności
Incoterms wyjaśnione przez Foodcom
Global Dairy Trade Event 302

Szukasz najlepszych ofert?

Jesteś we właściwym miejscu! Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o naszych produktach lub zostać partnerem biznesowym, daj nam znać!

    Polecane Artykuły

    Mexico limits GMO corn imports
    Technology to keep milk fresh for 60 days 
    Fluctuation of Turkish Lira
    First Argentinian Monitor of Agroindustrial Exports